यो मन

सिमा लामिछाने ,कावासोती ।

यी साना साना मन भित्र पनि,
कसरि गुम्सिएर बस्न सक्छन् होला,
यति ठूला ठूला गाथाहरु,
यदा कदा लुकीछिपी बाहिर निस्के भने पनि,
गिल्ला गर्छ यी शहरका भान्साहरु,
कस्तो अप्ठ्यारो,
न पोखिन सक्छ,
न समेटी राख्न,
यी स्थिर सादा मनहरु भित्र पनि,
कसरी सास फेरीरहन सक्छन् आशाहरु, 

यी सकसहरु कसैको काँधमा अडिएर
एक निमेष निदाउन चाहे भने,
कसरी अपवित्र बन्छ,
यी निष्पाप साइनोहरु,
यी कमजोर हातहरु डराउँछन्,
थाम्न संवेदनाका औंलाहरु,
एउटा सरल मितेरी भित्र पनि,
कसरी लागिरहन सक्छ सयौं दागहरु,

मञ्जुर छ अब यी आँधीहरु,
अटाउन हरदम कोशिश गरिरहनेछ मनहरु,
तर कसैको असुविधाको चिन्ता गरेर,
यी मन देख्न छाड्ने छैनन् सपनाहरु,
तिम्रो भान्साको पकवान नुनिलो पार्दा पार्दै,
थाकिसकें कयौं स्वाभिमानहरु,
यी कि पोखिन्छन् उम्लिएर,
कि विलाउछन् गुम्सिएर,
मलाई स्वतन्त्र हुनु छ,
मिस्सिनु छ महासागरमा पोखिएर ।